2-NAFTYLOAMINA
IDENTYFIKACJA KLASYFIKACJA i OZNAKOWANIE WARTOŚCI NDS METODY OZNACZANIA WŁAŚCIWOŚCI FIZYKOCHEMICZNE INFORMACJE TOKSYKOLOGICZNE PIERWSZA POMOC INFORMACJE DODATKOWE
IDENTYFIKACJA
Nazwa2-Naftyloamina
Numer CAS91-59-8
SynonimyΒ-naftyloamina, 2-aminonaftalen
KLASYFIKACJA i OZNAKOWANIE
Wg Rozporządzenia WE nr 1272/2008 (CLP)
Klasyfikacja CLPCarc. 1A (Rakotwórczość kat. 1A), H350;
Acute Tox. 4* inhal. (Toksyczność ostra kat.4 - drogi oddechowe), H302;
Aquatic Chronic 2 (Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego, kat. 2), H411;
Oznakowanie CLP
Piktogramy GHS
Hasło ostrzegawczeNiebezpieczeństwo
Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia (H)H350: Może powodować raka .
H302: Działa szkodliwie po połknięciu.
H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki.
Zwrot wskazujący środki ostrożności (P)P201: Przed użyciem zapoznać się ze specjalnymi środkami ostrożności.
P273: Nie wypuszczać do środowiska. (Unikać uwalniania do środowiska.)
P308 + P313: W przypadku narażenia lub styczności: Zasięgnąć porady/ zgłosić się pod opiekę lekarza.
Dodatkowe kody zwrotów
Specyficzne stężenia graniczneCarc. 1A, H350: C ≥ 0,01%;
Wg 67/548/EWG lub 1999/45/WE
Klasyfikacja Rakotw. Kat. 1; R45, Xn; Produkt szkodliwy, R22, N; Produkt niebezpiecvzny dla środowiska R51-53
Oznakowanie
Znaki ostrzegawcze
Znak ostrzegawczy Symbole Wyjaśnienie znaku ostrzegawczego
Xn Produkt szkodliwy
N Produkt niebezpiecvzny dla środowiska
T Produkt toksyczny
Zwroty ryzyka (R)R45 - Może powodować raka.
R22 - Działa szkodliwie po połknięciu.
R51/53 - Działa toksycznie na organizmy wodne; może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym.
Zwroty bezpieczeństwa (S)
WARTOŚCI NAJWYŻSZYCH DOPUSZCZALNYCH STĘŻEŃ
NDS: 0 mg/m3
NDSCh:0 mg/m3
NDSP: -
METODY OZNACZANIA SUBSTANCJI W POWIETRZU ŚRODOWISKA PRACY
PN-Z-04147-02:1985
WŁAŚCIWOŚCI FIZYKOCHEMICZNE
Właściwości podstawoweMasa cząsteczkowa: 143,18
Stan skupienia w temp. 20°C: ciało stałe
Barwa: bezbarwne (różowieje pod wpływem powietrza)
Zapach: aromatyczny
Temperatura topnienia: 110,2°C
Temperatura wrzenia: 306,1°C
Temperatura zapłonu: 109°C
Temperatura samozapłonu: brak danych
Granice wybuchowości: brak danych
Stężenie stechiometryczne: brak danych
Gęstość w temp. 98°C: 1,061 g/cm3
Gęstość par względem powietrza: 4,95
Prężność par:
- w temp. 108°C: 1,33 hPa
- w temp. 20°C: 0,007 hPa
Stężenie pary nasyconej: brak danych
Rozpuszczalność w wodzie w temp. 23°C: 0,09% wag.
Rozpuszczalność w innych rozpuszczalnikach: rozpuszcza się w gorącej wodzie, alkoholu etylowym, eterze etylowym
Właściwości dodatkoweWspółczynnik załamania światła w temp. 98°C: 1,6493
Ciepło właściwe: 0,88 J/(g K)
Ciepło topnienia: 153,49 J/g
Ciepło spalania: -36,87 kJ/g
Współczynnik podziału n-oktanol/woda (log POW): 2,28
INFORMACJE TOKSYKOLOGICZNE
Stężenia oraz dawki śmiertelne i toksyczne
Próg wyczuwalności zapachu - brak danych
LD50 (szczur, doustnie) - 727 mg/kg
LC50 (szczur, inhalacja) - brak danych
LD50 (królik, szczur, skóra) - brak danych

Działanie toksyczne i inne szkodliwe działanie biologiczne na ustrój człowieka: substancja umiarkowanie drażniąca, rakotwórcza; może wywoływać methemoglobinemię (zahamowanie funkcji hemoglobiny) z niedotlenieniem mózgu i innych narządów.

Drogi wchłaniania: przez drogi oddechowe, skórę, z przewodu pokarmowego.

Objawy zatrucia ostrego: pył powoduje zaczerwienienie spojówek, łzawienie oczu. Długotrwałe (kilkugodzinne) narażenie na pył w dużych stężeniach może wywołać sinoniebieskie zabarwienie błon śluzowych (warg, jamy ustnej), paznokci, skóry oraz ból i zawroty głowy, narastającą duszność.

Skażenie skóry w wysokiej temperaturze otoczenia może spowodować po kilku godzinach objawy jak w zatruciu inhalacyjnym.

Skażenie oczu może wywołać ból i łzawienie oczu, zaczerwienienie spojówek z ryzykiem uszkodzenia rogówki.

Drogą pokarmową prawdopodobnie może wywołać objawy jak w zatruciu inhalacyjnym (zatruć nie opisywano). Następstwem ostrego zatrucia może być krwotoczne zapalenie pęcherza moczowego.
Uwaga: brak aktualnych danych o zatruciach.

Objawy zatrucia przewlekłego: kontaktowe zapalenie skóry, przewlekłe zapalenie pęcherza moczowego. Nowotwory pęcherza moczowego.
PIERWSZA POMOC
Niezbędne leki (odtrutki): tlen, błękit metylenowy (1%) w ampułkach do podawania dożylnego, witamina C w ampułkach po 500 mg.
Leczenie: tlen, postępowanie objawowe, w razie wskazań - stosowanie odtrutek jak wyżej.

ZATRUCIE INHALACYJNE

Przytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Wyprowadzić zatrutego z miejsca narażenia, zapewnić spokój w pozycji dowolnej. Wezwać lekarza. Podawać tlen do oddychania, najlepiej przez maskę.
Pomoc lekarska:
Kontynuować podawanie tlenu.

Nieprzytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Wynieść zatrutego z miejsca narażenia. Ułożyć w pozycji bocznej ustalonej, usunąć z jamy ustnej ruchome protezy i inne ciała obce. Odessać przez cewnik strzykawką wydzielinę z nosa i jamy ustnej. Jeżeli zatruty oddycha, podać tlen przez maskę. Jeżeli nie oddycha, zastosować sztuczne oddychanie metodą usta-usta albo za pomocą aparatu typu AMBU. Założyć stałą drogę dożylną (pielęgniarka). Wezwać lekarza.
Pomoc lekarska:
W razie zaburzeń oddychania stosować intubację dotchawiczą, sztuczne oddychanie aparatem typu AMBU z podawaniem tlenu. W razie wystąpienia objawów zatrucia (sinicy): podać dożylnie 1-procentowy roztwór błękitu metylenowego w dawce 0,2 mg/kg (ok. 15 ml) - powoli w ciągu 5 minut. W każdym przypadku transport do szpitala karetką reanimacyjną PR z zapewnieniem oznaczenia methemoglobiny i dalszego leczenia.

SKAŻENIE SKÓRY

Pierwsza pomoc przedlekarska:
Zdjąć odzież, zmyć skórę dużą ilością bieżącej wody z mydłem.
Pomoc lekarska:
Dalsze postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym. Transport do szpitala karetką PR, ze względu na ryzyko opóźnionego wystąpienia objawów zatrucia.

SKAŻENIE OCZU

Pierwsza pomoc przedlekarska:
Płukać oczy dużą ilością chłodnej wody, najlepiej bieżącej, około 15 minut.
Uwaga: osoby narażone na skażenie oczu powinny być pouczone o konieczności i sposobie ich natychmiastowego płukania.
Pomoc lekarska:
Zapewnić konsultację okulistyczną. Dalsze postępowanie zgodne z zaleceniami okulisty.

ZATRUCIE DROGĄ POKARMOWĄ

Pierwsza pomoc przedlekarska:
Natychmiast po połknięciu (do 5 minut) poszkodowany powinien sam prowokować u siebie wymioty. Wezwać lekarza. Nie podawać mleka ani alkoholu.
Pomoc lekarska:
Postępowanie - jak w zatruciu inhalacyjnym.
INFORMACJE DODATKOWE