CYKLOHEKSEN
IDENTYFIKACJA KLASYFIKACJA i OZNAKOWANIE WARTOŚCI NDS METODY OZNACZANIA WŁAŚCIWOŚCI FIZYKOCHEMICZNE INFORMACJE TOKSYKOLOGICZNE PIERWSZA POMOC INFORMACJE DODATKOWE
IDENTYFIKACJA
NazwaCykloheksen
Numer CAS110-83-8
Synonimyczterohydrobenzen, tetrahydrobenzen
KLASYFIKACJA i OZNAKOWANIE
Wg Rozporządzenia WE nr 1272/2008 (CLP)
Klasyfikacja CLPFlam. ;
Liq. 2 (Substancja ciekła łatwopalna, kat. 2), H225;
Acute Tox. 4, oral (Toksyczność ostra, kat.4 – droga pokarmowa), H302;
Asp. 1, H304;
Aquatic Chronic 2 (Stwarzające zagrożenie dla środowiska wodnego, kat. 2), H411;
Oznakowanie CLP
Piktogramy GHS
Hasło ostrzegawczeNiebezpieczeństwo
Zwrot wskazujący rodzaj zagrożenia (H)H225: Wysoce łatwopalna ciecz i pary.
H302: Działa szkodliwie po połknięciu.
H304: Połknięcie i dostanie się przez drogi oddechowe może grozić śmiercią.
H411: Działa toksycznie na organizmy wodne, powodując długotrwałe skutki.
Zwrot wskazujący środki ostrożności (P)P210: Przechowywać z dala od źródeł ciepła, gorących powierzchni, źródeł iskrzenia, otwartego ognia i innych źródeł zapłonu. Nie palić.
P262: Nie wprowadzać do oczu, na skórę lub na odzież.
P273: Nie wypuszczać do środowiska. (Unikać uwalniania do środowiska.)
Dodatkowe kody zwrotów
Specyficzne stężenia graniczne
Wg 67/548/EWG lub 1999/45/WE
Klasyfikacja F; Produkt łatwopalny, R11, Xn; Produkt szkodliwy, R22
Oznakowanie
Znaki ostrzegawcze
Znak ostrzegawczy Symbole Wyjaśnienie znaku ostrzegawczego
F Produkt łatwopalny
Xn Produkt szkodliwy
Zwroty ryzyka (R)R22 - Działa szkodliwie po połknięciu.
Zwroty bezpieczeństwa (S)S2 - Chronić przed dziećmi.
S9 - Przechowywać pojemnik w miejscu dobrze wentylowanym.
S16 - Nie przechowywać w pobliżu źródeł zapłonu - nie palić tytoniu.
S33 - Zastosować środki ostrożności zapobiegające wyładowaniom elektrostatycznym.
S36/37 - Nosić odpowiednią odzież ochronną i odpowiednie rękawice ochronne.
S46 - W razie połknięcia niezwłocznie zasięgnij porady lekarza - pokaż opakowanie lub etykietę.
WARTOŚCI NAJWYŻSZYCH DOPUSZCZALNYCH STĘŻEŃ
NDS: 300 mg/m3
NDSCh:900 mg/m3
NDSP: -
METODY OZNACZANIA SUBSTANCJI W POWIETRZU ŚRODOWISKA PRACY
PN-Z-04163-02:1986(w)
WŁAŚCIWOŚCI FIZYKOCHEMICZNE
Właściwości podstawoweMasa cząsteczkowa: 82,14
Stan skupienia w temp. 20°C: ciecz
Barwa: bezbarwna
Zapach: charakterystyczny
Temperatura topnienia: -103,5°C
Temperatura wrzenia: 83°C
Temperatura zapłonu: poniżej -20°C
Temperatura samozapłonu: 244°C
Granice wybuchowości w mieszaninie z powietrzem:
- dolna: 1,2% obj.
- górna: 8,7% obj.
Stężenie stechiometryczne: 2,41% obj.
Minimalna energia zapłonu: 0,525 mJ
Gęstość w temp. 20°C: 0,81 g/cm3
Gęstość par względem powietrza: 2,9
Prężność par:
- w temp. 20°C: 94 hPa
- w temp. 38°C: 312,3 hPa
Stężenie pary nasyconej:
- w temp. 20°C: 317 g/m3
- w temp. 30°C: 456 g/m3
Rozpuszczalność w wodzie w temp. 25°C: 0,02% wag.
Rozpuszczalność w innych rozpuszczalnikach: rozpuszcza się w alkoholu etylowym, eterze etylowym, kwasie octowym, chloroformie
Właściwości dodatkoweTemperatura krytyczna: 287°C
Współczynnik załamania światła w temp. 20°C: 1,4465
Lepkość w temp. 20°C: 0,65 mPa s
Ciepło właściwe: 1,29 J/(g K)
Ciepło parowania w temp. wrzenia: 371,35 J/g
Ciepło spalania: -45,69 kJ/g
INFORMACJE TOKSYKOLOGICZNE
Stężenia oraz dawki śmiertelne i toksyczne
Próg wyczuwalności zapachu - brak danych
LD50 (szczur, doustnie) - 2000 mg/kg
LC50 (szczur, inhalacja) - brak danych
LD50 (królik, szczur, skóra) - brak danych

Działanie toksyczne i inne szkodliwe działanie biologiczne na ustrój człowieka: substancja drażniąca, działa słabo depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy.

Drogi wchłaniania: pary - drogi oddechowe, ciecz - przewód pokarmowy.

Objawy zatrucia ostrego: w postaci par wywołuje łzawienie oczu, zaczerwienienie spojówek, kaszel; w bardzo dużych stężeniach - ból i zawroty głowy, zaburzenia świadomości, zaburzenia akcji serca, utratę przytomności.

Objawy zatrucia przewlekłego: nie opisywano.
PIERWSZA POMOC
Niezbędne leki: tlen, ciekła parafina.
Odtrutki: nie są znane.
Leczenie: postępowanie objawowe.

ZATRUCIE INHALACYJNE

Przytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
Wyprowadzić zatrutego z miejsca narażenia. Zapewnić spokój, wygodne ułożenie w pozycji dowolnej. Podawać tlen do oddychania, najlepiej przez maskę. Chronić przed utratą ciepła. Wezwać lekarza.
Pomoc lekarska:
Kontynuować podawanie tlenu. W razie wskazań transport do szpitala.

Nieprzytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
W razie zaburzeń świadomości wynieść zatrutego z miejsca narażenia. Ułożyć w pozycji bocznej ustalonej. Usunąć z jamy ustnej ruchome protezy i inne ciała obce. Podawać tlen przez maskę. Założyć stałą drogę dożylną (pielęgniarka). Wezwać lekarza.
Pomoc lekarska:
Lekarz powinien uwzględnić prawdopodobieństwo innej przyczyny utraty przytomności poza zatruciem cykloheksenem.
Kontrolować akcję serca. W razie zaburzeń oddychania zaintubować, prowadzić sztuczne oddychanie za pomocą aparatu typu AMBU z podawaniem tlenu. Transport do szpitala karetką reanimacyjną PR.

SKAŻENIE SKÓRY

Pierwsza pomoc przedlekarska:
Zdjąć odzież, zmyć skórę dużą ilością chłodnej wody z mydłem, najlepiej bieżącej. Wezwać lekarza, jeżeli wystąpiły zmiany skórne i inne objawy lub dolegliwości.
Pomoc lekarska:
W zależności od charakteru i rozległości zmian - transport do szpitala lub konsultacja dermatologiczna.

SKAŻENIE OCZU

Pierwsza pomoc przedlekarska:
Płukać oczy co najmniej 15 minut dużą ilością chłodnej wody, najlepiej bieżącej (unikać silnego strumienia wody ze względu na ryzyko mechanicznego uszkodzenia rogówki).
Uwaga: osoby narażone na skażenie oczu powinny być pouczone o konieczności i sposobie ich natychmiastowego płukania.
Pomoc lekarska:
Wskazana konsultacja okulistyczna. Dalsze postępowanie zgodne z zaleceniami lekarza okulisty.

ZATRUCIE DROGĄ POKARMOWĄ*

Przytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
W razie pomyłkowego połknięcia zapewnić zatrutemu spokój w pozycji siedzącej. Nie prowokować wymiotów. Można podać do wypicia 150 ml ciekłej parafiny. Wezwać lekarza.
Pomoc lekarska:
Transport do szpitala karetką PR pod nadzorem lekarza.

Nieprzytomny
Pierwsza pomoc przedlekarska:
W razie zaburzeń oddychania zaintubować, prowadzić oddychanie za pomocą aparatu typu AMBU z podawaniem tlenu. Lekarz powinien uwzględnić prawdopodobieństwo innej przyczyny utraty przytomności poza zatruciem cykloheksenem.
Postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym.
Pomoc lekarska:
Postępowanie jak w zatruciu inhalacyjnym.
* Postępowanie analogiczne do zaleceń w zatruciach innymi węglowodorami cyklicznymi.
INFORMACJE DODATKOWE