|
Środowiska termiczne niejednorodne i o parametrach zmiennych w czasie
W dotychczasowych rozważaniach założono stałość parametrów fizycznych charakteryzujących środowisko cieplne pracy zarówno w czasie, jak i w przestrzeni. W praktyce nie występują tak idealne warunki. Człowiek może mieć ogólnie termicznie neutralne odczucia, lecz lokalnie możliwe jest odczuwanie dyskomfortu w niektórych częściach ciała (za zimno lub za gorąco). Przyczyną tego lokalnego dyskomfortu będzie np. nadmierne promieniowanie z jednego kierunku, lokalne konwekcyjne chłodzenie (przeciągi), kontakt z gorącą lub zimną powierzchnią, wreszcie pionowy gradient temperatury.
Również poziom przemian metabolicznych na ogół jest zmienny w czasie, tak, jak zmienia się wydatek energetyczny, związany z wielkością obciążenia pracą fizyczną, zależnie od wymagań wykonywanej pracy.
Zmiany warunków środowiska termicznego i pracy prowadzą do zmiennych obciążeń organizmu człowieka. W zakresie prawidłowej oceny zagrożenia (ryzyka) pozostawia to ślad w postaci konieczności analizowania uśrednionych wartości obciążenia. Zwiększa to znacznie liczbę niezbędnych pomiarów parametrów środowiska, które przy dużej niejednorodności środowiska, powinny być prowadzone na wysokości głowy, piersi i nóg pracownika.
Powiązanie człowieka ze środowiskiem termicznym pracy ma charakter złożony ze względu na występowanie licznych wzajemnie na siebie oddziałujących czynników. Dokładne poznanie charakteru, dynamiki i wielkości tych oddziaływań stanowi jednak niezbędną podstawę do rzetelnie prowadzonej pracy w zakresie ochrony człowieka przed skutkami obciążeń występujących przy pracy tak w zimnym, jak i gorącym środowisku.
Optymalizacja przemysłowego środowiska termicznego pracy, w celu zmniejszenia do minimum jego niekorzystnego wpływu na organizm człowieka, oznacza jednoczesną poprawę zdrowia, bezpieczeństwa i wydajności pracy, jest więc działaniem niezbędnym z punktu widzenia humanitarnego i utylitarnego.
|
|