  
|
|
Komfort cieplny
Procesy termoregulacyjne zmierzają do zapewnienia komfortu cieplnego organizmu. Komfortem cieplnym określa się stan, w którym człowiek nie odczuwa ani wychłodzenia, ani ogrzania organizmu. W warunkach komfortu cieplnego bilans cieplny organizmu jest zrównoważony, a oddawanie ciepła odbywa się przez promieniowanie, konwekcję i pocenie niewyczuwalne oraz przez parowanie z dróg oddechowych. Temperatura ciała w stanie spoczynku wynosi około 37oC, a średnia ważona temperatura powierzchni skóry mieści się w granicach 32-34oC.
W przypadku oceny komfortu cieplnego odczucia cieplne człowieka odnoszą się do równowagi cieplnej całego ciała. Na tę równowagę wpływa aktywność fizyczna człowieka i odzież oraz parametry otoczenia takie, jak: temperatura powietrza, średnia temperatura promieniowania, prędkość przepływu powietrza i wilgotność powietrza.
Po przeprowadzeniu oceny lub pomiarów powyższych czynników można na podstawie aktualnego stanu wiedzy przewidzieć wrażenia cieplne człowieka, wyrażone w 7-stopniowej skali wrażeń cieplnych, jako: gorące (+3), ciepłe (+2), lekko ciepłe (+1), neutralne (0), lekko chłodne (-1), chłodne (-2), zimne (-3), obliczając wskaźnik PMV (przewidywana ocena średnia) i związany z nim wskaźnik PPD (przewidywany procent osób niezadowolonych).
Na podstawie wskaźników PMV i PPD proponuje się określenie granic komfortu cieplnego jako zadawalających dla 80% przebywających w pomieszczeniu osób, co odpowiada wartości wskaźnika PMV zawartej w granicach - 0,5 < PMV < + 0,5.
Wskaźnik PMV wykorzystywany jest również do klasyfikacji środowiska ciepłego do mikroklimatu gorącego i zimnego.
Warunki komfortu cieplnego stwarzają jednakowe i najkorzystniejsze warunki pracy, dostępne dla ogółu pracowników. W takich warunkach możliwa jest praca całą zmianę roboczą, mogą być także wykonywane prace wymagające wyjątkowej precyzji i uwagi.
W ostatnich latach komfort cieplny jest swoistego rodzaju "produktem", który się wytwarza, sprzedaje i na który ciągle wzrasta popyt.
|
|
|
|